Edward Guziakiewicz
Do siego roku!


M

iała na sobie sukienkę z delikatnego kaszmiru w kwiaty, uszytą jakby specjalnie na tę wyjątkową okazję. Materiał na nią nabyły z mamą w listopadzie, odwiedzając sklepy i rozglądając się za czymś odpowiednim na święta. Tańczyła, poddając się nastrojowi. Przyszło kilku chłopaków, których nie najgorzej znała, ale w myślach wybrała właśnie tego... Z ukrytych za bordowymi zasłonami wibrujących głośników wydobywały się głośne dźwięki. Atmosfera była niczego sobie. Dlaczego właśnie tego?.. Poruszała się zgrabnie w takty melodii w swych czarnych lakierkach na obcasie i mimowolnie dumała nad odpowiedzią. Klaskali w dłonie. Pomysł, by urządzić tu sylwestra był znakomity. Jeszcze jeden obrót, i jeszcze jeden. Czuła się nieomal jak długonoga modelka na wybiegu. Spotykali się od dwóch lat, a latem wyprawiali się z księdzem w malownicze Pieniny, rozkoszując się flisackim spływem przełomem Dunajca.

Rytmy stały się mniej forsowne, pozwalając chwilę odetchnąć. Miejsca nie brakowało, bo mieszczący się tuż obok kościoła i cieszący oczy licem z czerwonej cegły budynek katechetyczny był przestronny. Zdecydowali się na salę na parterze. Judyta pomachała do niej gałązką jemioły, przybraną w kolorowe wstążki i anielskie włosy. Radośnie się uśmiechała. Edyta odwzajemniła uśmiech. Dlaczego właśnie tego?.. Dlaczego tego, a nie innego?.. Intuicja jej podpowiadała, że trafiła na księcia z bajki. Poszła za głosem serca... Mirek był sympatycznym dryblasem z kręcącymi się, ciemnymi włosami, nieomal cygańską urodą, miał ładny głos i grywał na gitarze. Popisywał się też na flecie i na fletni Pana, ale tych ostatnich instrumentów nie przynosił często ze sobą. Tego wieczora wskoczył w nowiutki garnitur z czarnej krepy, a białą koszulę ozdobił eleganckim krawatem. Domyślała się, że pląsów z nim nigdy już nie zapomni. Ach, jaka szkoda, że taką balangę urządzali tylko raz do roku!..

Nastrój się zmienił. Słuchali teraz rocka. Przysiadła z nim przy jednym ze stolików, wszystkie były nakryte białymi obrusami, a Mirek obejrzał uważnie swoją gitarę. Kiedy trzymał instrument w rękach, zmieniał się na twarzy, stawał się skupiony, tajemniczy i jakby nieobecny. Czuła się tak dobrze obok niego. Nalała mu do szklanicy pepsi-coli. Nie chciała mu przeszkadzać i sięgnęła po kanapkę z szynką. Dziewczyny dwoiły się i troiły, szykując zakąski i przystawki. Zadbały o zimne i gorące napoje. Markotna Agnieszka siedziała nieopodal i wpatrywała się w jej partnera, bezmyślnie skubiąc liść zielonej sałaty. Była ubrana naprawdę szałowo, na czarno, a do spódnicy za kolana i rajstop z dużymi oczkami, założyła koronkową bluzkę z szerokimi rękawami, jednak tamten zatańczył z nią tylko raz. Edyta nie pamiętała już tego, kto pierwszy wpadł na pomysł urządzenia wspólnej zabawy. Może ksiądz, a może któryś z lektorów? Sylwester odbywał się — oczywiście — bez alkoholu, bo czy mogło być inaczej w grupie apostolskiej? Nikt z nich nie pił i nie palił, nie mówiąc o narkotykach. Rozejrzała się z dumą po sali, którą sama dekorowała. Płonęły świece i lampki na sięgającej sufitu przystrojonej choince.

Melodia nagle się urwała. Blondas Darek utknął przy magnetofonie i przeglądał kasety z nagraniami. Była ciekawa, co teraz usłyszy. Skłaniała się ku czemuś mniej rytmicznemu.

Był nieco starszy od Edyty i chodził do klasy maturalnej. Przyłączył do ich grupy młodzieżowej przed niespełna rokiem, jednakże szybko się zaadoptował. Teraz majstrował coś przy gryfie i wsłuchiwał się w ciche dźwięki. Zerkała na niego z podziwem, którego wcześniej nigdy nie odczuwała. Nie interesowała się dotąd serio chłopcami i właściwie nigdy nie była zakochana, pominąwszy powierzchowne i przemijające fascynacje. I właśnie tego wieczoru, ona... Oczyma wyobraźni ujrzała siebie w jego objęciach na studniówce szkolnej. Ta miała przecież wkrótce nadejść. Nie wiedziała, czy znalazł już partnerkę i postanowiła, że sprytnie podpyta go o to w sprzyjającej chwili.

Z głośnika popłynęła melodia, więc zachęcająco zerknęła na chłopaka. Uśmiechnął się, wstał i odłożył gitarę. Poprowadził ją lekko na środek sali. Za nimi poderwało się do tańca kilka innych par. Znowu klaskali w dłonie.

Dopasował się do zwyczajów, panujących w grupie i zaczął rychło w niej przewodzić, pod nieobecność księdza Piotra prowadząc ewangeliczne rewizje życia i kręgi biblijne. Edyta, tańcząc, myślała o ostatnim przedświątecznym spotkaniu, w czasie którego pogadywali o różnych sposobach kulturalnego spędzania wolnego czasu. Chłopak inteligentnie łączył różne wątki dyskusji, sprawiając, że stawała się ona coraz bardziej zajmująca.

Następny utwór był spokojny i kręcąc się powoli po parkiecie mogli ze sobą rozmawiać. Kołysali się w takty melodii. Stan Borys tęsknym głosem śpiewał o tym, że szuka prawdziwego przyjaciela. Ktoś przygasił światła.

— Świetnie tańczysz — powiedziała. — Pewnie ukończyłeś jakiś kurs. A może chodziłeś na lekcje baletu?

Uśmiechnął się, a w jego oczach pojawiły się figlarne ogniki.

— W ogóle jestem utalentowany — rzekł. — Wszechstronnie. — Ach, to były żarty. — Ty też świetnie tańczysz — dodał. — Kręcisz się jak baletnica. I ani razu nie nadepnęłaś mi na nogę!

Zachichotała. Starała się nie zmylić kroku.

— Mam to po mamie — rzekła. — W młodości była tancerką!

— A ja po tacie — zripostował. — Gdy był chłopcem, grywał na saksofonie!

Parsknęli śmiechem. Edycie przyszło do głowy, że zawsze już tak będą cieszyć się sobą, a wzajemna fascynacja nigdy nie przeminie.



O

koło dwudziestej trzeciej trzydzieści przerwali zabawę. Odziani w białe alby chłopcy służyli do Mszy świętej, a Mirek zaśpiewał psalm responsoryjny. Wybiła północ, kiedy ksiądz przy ołtarzu kończył króciutką homilię, a z miasta dobiegły wybuchy rac. Na ulicach witano nowy rok sztucznymi ogniami i petardami, zaś oni w kaplicy składali sobie nawzajem życzenia. Przed pierwszą w nocy wyszli z kościoła. Cicho sypał śnieg i ulice pokryły się warstwą białego puchu. Zostawiali za sobą widoczne ślady, co ich niezmiernie cieszyło. Wojtek wydeptywał, stopa za stopą, duże cyfry. Najpierw ich oczom ukazała się jedynka, potem dziewiątka, i znowu dziewiątka, wreszcie ponownie jedynka. Było przy tym trochę krzyku i śmiechu.

Bez pośpiechu wracali do domów. Tu i ówdzie w oknach mieszkań paliły się jasne światła. Inni jeszcze się bawili, nie przejmując się późną porą. Rozstali się na miejskim placu przy sięgającej wysokości drugiego piętra ogromnej choince, obwieszonej kolorowymi żarówkami. Stawiano ją w tym miejscu każdego roku. Dalej Edyta udała się już tylko z Kamilem, gdyż mieszkała przy tej samej co on uliczce. Nie mogła oprzeć się wrażeniu, że ciśnie im się na usta podobny temat. Mijali kawiarenkę, z której dobiegały odgłosy zabawy. Wysypało się z niej akurat kilka osób, widocznie chcących się ochłodzić. Próbowała ulepić śnieżkę, zgarniając śnieg z parapetu witryny sklepu z zabawkami. Zza szyby wyglądały lale, a pluszowy miś słodko się uśmiechał. Pomyślała o Mirku, zaś słowa popłynęły same.

— Wiesz? To fajny chłopak, prawdziwy kumpel, nie? — rzekła do Kamila. — Chciałabym się z nim zaprzyjaźnić.

Wyrzuciła to z siebie bez namysłu, nie dodając, o kogo jej chodzi.

Przytaknął, myślami będąc gdzieś daleko. Miał w ustach resztki gumy do żucia.

— Nie ty pierwsza na to wpadłaś — wypluł je i odpowiedział. Próbował również ulepić gałkę ze śniegu. Cisnął nią mocno i poszybowała w powietrzu, lądując na dachu stojącego nieopodal poloneza. — Ale nie wiesz o nim wszystkiego!..

— Wszystkiego?! — jego ostatnie słowa zabrzmiały jak wystrzał. Zatrzymała się, czując, że raptem zabrakło jej tchu. Nieufnie zlustrowała kolegę. — Chyba nie jest to żadną tajemnicą?

— Oczywiście, że nie — uspokoił dziewczynę.

Ruszyli dalej. Asfaltowa szosa biegła między parterowymi domkami o stromych dachach, krytych dachówką. Latarnie stały nieco rzadziej i była zadowolona, że nie widać jej twarzy, na której rysowały się sprzeczne uczucia, to radości, to zmieszania, to lęku.

— On się wybiera do seminarium duchownego — wyjawił, wbijając jej szpilę w serce.

Spadło to na nią jak grom z jasnego nieba. Trzymana w ręce kula śniegu stała się naraz bardzo ciężka i upuściła ją, jakby chcąc pozbyć się uciążliwego balastu.

— Jesteś pewien? — zapytała, nie wierząc własnym uszom.

— Jak najbardziej — potwierdził z powagą. — Niektórzy z naszej grupy już o tym wiedzą. Dziwne, że nikt ci wcześniej nie powiedział. Przecież ksiądz Piotr o tym wspominał.

Podniosła kołnierz kożucha i mocniej zawiązała szalik. Dalej szli w zupełnym milczeniu. „Taki cudowny chłopiec!” — pomyślała z żalem. Czy mogła mieć do kogoś o to pretensje? Krwawiło jej serce. Mijali właśnie ostatnie skrzyżowanie i przypomniała sobie raptem o życzeniach, które mu nieopatrznie złożyła. Dopiero teraz zdała sobie sprawę z treści słów, które rzuciła do Mirka, całując go potem w oba policzki. Gdyby wcześniej znała jego skryte zamiary, na pewno by ich od niej nie usłyszał.

Przybita i markotna, rozstała się z Kamilem. Podała mu lodowatą dłoń na pożegnanie i pchnęła furtkę. Ta przymarznięta cicho zaskrzypiała. Jej najwierniejszy czworonożny przyjaciel wybiegł z głębi ogrodu, machając radośnie ogonem na powitanie. Pogłaskała go po kudłatym łbie, zapiszczał i liznął ją po twarzy. Na ganku zatrzymała się na krótką chwilę, spoglądając na widoczne na czarnym niebie gwiazdy.

— Do siego roku! — w mroku nocy z rozmysłem rzuciła w stronę okrytych chochołami krzewów róż. Psiak zaszczekał, podskakując jej do ramion i do piersi. Nie wiedział jednak, bo jakże miał wiedzieć, że to przepełnione żalem pozdrowienie nie było skierowane do niego.

— Niech się ziści to, co Bóg wobec ciebie zamierzył — dodała cicho, gdy znalazła się już w korytarzu. Otarła łzę z policzka. Dokładnie tak brzmiały słowa, które w kościele bezwiednie rzuciła do chłopaka. „Niech się ziści, co Bóg wobec ciebie zamierzył!” — powtórzyła w myślach, czując, że tylko to się liczy. Czy mogło być coś ważniejszego?



1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12

Wydanie drukowane

Edward Guziakiewicz, RANDKA i inne opowiadania

Edward Guziakiewicz
Wakacje w Izraelu

Akcja powieści toczy się w rozświetlonym słońcem Izraelu, niewielkim ale znanym kraju, położonym na wybrzeżu Morza Śródziemnego. Z racji oryginalnego usytuowania geograficznego i burzliwej historii mieszają się w nim jak w tyglu różne narodowości, rasy, religie i kultury, a przeszłość rzuca zaskakujące wyzwania współczesności. Dla chrześcijan to przede wszystkim Ziemia święta, dla wielu innych — znakomity cel wypraw turystycznych i pociągające nadmorskie ośrodki wypoczynkowe.

więcej »



Edward Guziakiewicz
Szukanie Boga

Jest to dramat o tematyce religijnej, w którym brzmią echa opowieści o Abrahamie (Księga Rodzaju, rozdz. 18), przywoływanej w przepięknej pieśni liturgicznej we wspólnotach neokatechumenalnych. Bohaterami tego utworu są współczesne nastolatki. Dramat ukazał się drukiem w 1998 roku. W Internecie jest od kilku lat prezentowana nowa wersja tego utworu, oparta na slangu młodzieżowym.

więcej »